Zelluf doen

Ooit is tegen mij gezegd. ‘Een loopbaancoach is toch helemaal niet nodig. Dat doe je toch gewoon zelf!’

In veel gevallen klopt dat en zal je zelf je weg in je loopbaan vinden.

Ook hij had sterk de drang om het zelf op te lossen. Hij zocht naar vacatures, maar was daarin naar eigen zeggen een beetje roekeloos. Er was geen structuur. Intern een senior rol? Extern als data analist?

Omdat hij zijn ideale vacature (zoals die wel in zijn hoofd zat) niet kon vinden, ging hij er op een bepaald moment in geloven dat die niet bestond. Hij gooide de deur dicht. Dan maar kijken naar iets anders.

Maar dat lukte niet. Hij kreeg afwijzingen en de twijfel over zichzelf nam steeds meer de overhand.

Diep van binnen wist hij al heel lang precies wat hij wilde in zijn werkleven. Een programma: ‘How it’s made’, had hem als kind al geïnspireerd.

Hij had er in zijn loopbaan bewust voor gekozen om breed te leren door middel van een baan in de consultancy. Daardoor kon hij in veel verschillende organisaties in de keuken kijken. Zo kon hij leren en goed worden in zijn werk. Wat later een belangrijke drijfveer bleek.

Na zoveel jaren zat hij inmiddels op de automatische piloot. Hij deed het werk met twee vingers in zijn neus. Ondanks de steeds veranderende omgeving was ‘het kunstje’ hetzelfde. Hij was achterover gaan leunen en door de hectiek van de dag vergeten wat hij ooit zelf wilde, vergeten wat hij van nature goed kon en waarom hij dit werk was gaan doen.

Tegelijkertijd vond hij dat hij nog steeds niet goed genoeg was om verder te gaan. Om te gaan doen wat hij werkelijk wilde. Onbewust was hij tijd aan het rekken.

Ondertussen speelde er privé ook het een en ander. Hij wilde er graag zijn voor zijn dochters, zijn gezin. Het vele op afstand werken hielp daarin niet mee. Hij cijferde zijn eigen behoeften volledig weg.

Er moest iets gebeuren anders zou het er zeker niet beter op worden. Langzaam was hij al aan het afstevenen op een burn-out, maar zelf zag hij dat niet.

Op aandringen van zijn vrouw heeft hij hulp gezocht. Zo kwam hij bij mij.

Zijn wens werd zijn doel: Een vaste baan dichterbij huis, nog voordat zijn dochter na de zomer naar de basisschool zou gaan. Dát scherp hebben gaf hem uiteindelijk de bekende stok achter de deur om door te pakken.

Tijdens de sessies ontdekte hij niet alleen weer waar hij goed in is. De stip op de horizon waar hij vroeger vurig naar wenste kwam weer bovendrijven.

Het proces van in zijn eigen spiegel kijken vond hij spannend en niet leuk, maar hij heeft het tóch gedaan.

‘Volle angst vooruit’, werd zijn motto. 💪

En hij ging gericht kijken naar vacatures. Hij wist nu welke rol hem past, waar hij mee bezig wil zijn en in welk soort organisatie of omgeving hij tot zijn recht komt.

Op een avond kreeg ik een berichtje van hem. Ik heb deze vacature gevonden. Hij vroeg aan mij: ‘Wat zal ik doen?’

En ik zag direct. Dit is een mogelijke match op alle fronten.

Solliciteren dus! 😳

En alle voorbereidingen betaalden zich uit. Een paar weken later was helder: hij is aangenomen. Want dat gebeurt er nou eenmaal als alles op zijn plek valt.

Hij is blij en trots. En ik ook.

Wat heeft hem het meest geholpen? De rust die hij door het traject heeft gevonden. Het gevoel dat hij gericht (met deskundige begeleiding 😉) aan de slag kon en met de goede dingen bezig was. Daarna is het ineens snel gegaan met als resultaat een bij hem passende en zeer gewenste baan.

Denk jij nog dat je het zelf kan, maar rommel je eigenlijk maar wat aan? Word je daar ondertussen onzeker van? Kom gerust kennismaken in een klikgesprek. Je hoeft het heus niet allemaal zelluf te doen.